عناوين اين صفحه

گروه فرهنگي؛ «اگر جريان «الف» با وجود نظارت استصوابي و رد صلاحيت هاي گسترده، آراي مردم را به دنبال خود داشته باشد ولي با طي چنين مراحلي باز هم جريان «ب» جريان «الف» را نه تنها به رسميت نشناسد بلکه کارشکني را آغاز کند، در اين صورت چه بايد کرد؟» اين بخش کوتاهي از سرمقاله شماره تازه «چشم انداز ايران» است که لطف الله ميثمي نوشته و تحليل خود را از اوضاع اجتماعي ايران با طرح اين پرسش آغاز کرده است. «از رجا تا رسا؛ از رانده شدگان جمهوري اسلامي تا راه سبز اميد» عنوان اين سرمقاله است. شماره 58 دو ماهنامه سياسي- راهبردي «چشم انداز ايران» به تازگي منتشر شده و حاوي مطالب متنوعي از نويسندگان معتبر ايران است. «چشم انداز ايران» گفت وگويي هم دارد با سعيد شاهسوندي. ابراهيم يزدي دبيرکل نهضت آزادي ايران هم يکي ديگر از طرف هاي گفت وگوي اين مجله است که در آن از موانع توسعه در ايران سخن گفته است. «پروتستانتيسم اسلامي» هم عنوان گفت وگويي است با تقي رحماني فعال سياسي - اجتماعي. فرزانه روستايي روزنامه نگار و محمدرضا کربلايي هم مقاله يي نوشته اند درباره پاکستان و افغانستان. طرح روي جلد اين شماره از «چشم انداز ايران» با لوگويي به رنگ سبز ترازويي است که در يک کفه از آن نوشته «ميزان راي ملت است» و کفه يي ديگر پر از علامت سوال است. «چشم انداز ايران» 160 صفحه دارد و دو هزار تومان است.

جعفر گلابي



اگر از سوالات متعدد پيرامون اقدام عجيب رهبر ليبي در دعوت 200 دختر زيباروي ايتاليايي به اسلام بگذريم، خيلي نمي توان به نفس عمل آقاي قذافي ايراد گرفت و در انگيزه هايش به کنکاش پرداخت. کار ما کنکاش انگيزه ها نيست، تحليل عمل ها و نتايج آن است.

جداي از سوالات طبيعي که چرا فقط دختران بايد به اسلام دعوت شوند و چرا بايد سنين بين 18 تا 35 سال داشته باشند و چرا بايد قدي بالاي 170 سانت داشته باشند، يک سوال اساسي وجود دارد که رهبر ثروتمند ليبي اين دختران را به کدام اسلام دعوت کرده است و آنان چه تصويري از اسلام در ذهن خود ساخته اند، در ليبي چگونه حکومتي وجود دارد و مردم آن کشور در چه سطحي از رفاه به سر مي برند؟

رهبر ليبي در اجلاس 60 تن از رهبران جهان حضور يافته است تا پيرامون گرسنگي موجود در جهان به بحث بنشيند و راه هاي کاهش اين معضل شرم آور بشري را جست وجو کند.

او وقع چنداني به اين مهم ننهاد و شهوت اشتهار در اقدامات محيرالعقول مجابش کرد که به دختران زيبا روي آورد و انعام شان کند تا اسلام آورند. اما اگر نيک بنگريم اين اقدام بيش از آنکه مضحک باشد گريه آور است و بيش از آنکه ناظران را به وجد آورد عالمان دلسوز و اسلاميان پاک سرشت را به خون جگر مبتلا مي کند.

اسلامي که پيامبر (ص) آورد در جزيره العرب خشک و تفتيده هيچ نداشت جز اينکه پيامي به غايت انساني و کرامت آسا با خود به همراه داشت. اين اعراب باديه نشين نبودند که به زمان اندکي قدرت هماوردي با ابرقدرت هاي جهان يعني ايران و روم را به دست آوردند بلکه سخن نو و انديشه متعالي پيامبرشان بود که هرجا مي رفت تعظيم و ستايش مي آفريد. چه بسيار اعراب مهاجم در حمله ها به تبعيت از عادت مالوف جاهليت خود دست تعدي و ستم بر مغلوبان دراز مي کردند ولي باز هم آنچه بر همه اين نابساماني ها غلبه مي کرد پرچم عدالتي بود که مهاجمان دانسته يا نادانسته با خود حمل مي کردند؛ پرچمي که ايرانيان آن را در دست گرفتند و در آزادگي از اعراب جلو افتادند. وقتي سپاه ايران و عرب در قادسيه در برابر هم قرار گرفتند، فرمانده ايراني بر سرير باشکوه خود سفير اسلام را به حضور پذيرفت و چنان با ديده حقارت بر آن مي نگريست که گفت چنانچه از گستاخي خود پشيمان شويد و به صحراي خود بازگرديد قدري جامه و هديه و طلا به شما مي دهم و شما را عقوبت نمي کنم اما هنوز چکاچک شمشيرها آغاز نشده بود که جنگ پيام ها آغاز شد و به سرعت سادگي و بي نيازي و عدالت محوري و آزادي از غير خدا بر شکوه و جلال و پول و استبداد و بندگي غيرخدا پيروز شد.

هر کجا اسلام رفت و ماند زر و زور و شمشير نبود که به درون سينه ها مي رفت که اگر ماندن به اينها بود سيادت مغولان نبايد آنچنان کوتاه مي شد.

اکنون هم اسلام به پيام انساني و کرامت ساز و آزادگي اش مانده است، روح دستگيري از مستمندان و ستمديدگان و گرسنگان هنوز تازگي خود را حفظ کرده است و گويا تا ابد به کهنگي گرفتار نخواهد شد.

اين درد را کجا ببريم که قذافي درست در کنفرانس مبارزه با گرسنگي و فقر قيام به قسط اسلام را نمي بيند و نمي داند و کاريکاتوري از يک دعوت مضحک به جهانيان عرضه مي دارد.

به همان دختران ايتاليايي که آفريده خدايند و رحمت خدا آنان را از فقيران و نازيبايان و کودکان و پيران جدا نمي کند، مي شود اسلام آزادگي و اسلام مهرباني و اسلام مصلح را عرضه کرد. اگر قذافي به جاي 60 يورو مجلدي از قرآن کريم و عمل به قرآن را نشان مي داد و بعد از گرسنگان ليبي گرسنگان آفريقا را نوازش مي کرد، خود را از سر مردم باز مي کرد و آنان را آزاد مي گذاشت و مخالفان را سرکوب نمي کرد و دانشمند شيعيان را از بند رها مي ساخت، 200 دختر که نه هزاران انسان زشت و زيبا دل در گرو اسلام مي گذاشتند، درد امروز اسلام هم اين است که حاکماني چون او از اعتبار پيامبر(ص) سود جسته اند و بر مردمان حکم مي رانند ولي بويي از انسانيت اسلام نبرده اند.

آقاي قذافي آيا تاکنون چون خليفه دوم اجازه داده يي مردي از مردمان، بي لکنت زبان جلوي تو به پا خيزد و تو را از انحراف برحذر دارد؟ آيا چون امير مومنان که خليفه چهارمش مي خوانيد، مستقبلين و مشايعت کنندگان از خود را از عمل زيانبار در دنيا و آخرت نهي کرده يي؟ به فاطميون فخر مي کني ولي از آزادگي فاطمه(ع) چه مي داني؟ او که در شب عروسي خود سوال سائل را بي جواب نگذاشت، دستانش از آسياب دستي پينه بسته بود. دختران ايتاليا را به چه مي خواني؟ به اسلامي که خيالپردازي مطلق العنان چون تو بار مي آورد؟ به اسلامي که پول مسلمانان را صرف اشتهار مضحک خود مي کند؟

از دختر رسول خدا(ص) به آنها چه مي گويي؟ چه داري که بگويي؟ آيا مي داني پيام فاطمه(ع) در تقوا و نوع دوستي و اهتمام به مردم و دستگيري از مظلومان هزار بار بيشتر از زرق و برق طلاهاي تو همان دختران را به وجد خواهد آورد؟ آقاي قذافي مي داني يک ميليارد گرسنه در جهان يعني چه؟ اصلاً مي داني گرسنگي يعني چه؟ پيامبر و علي و فاطمه و صحابه گرسنگي را خوب مي شناختند و همين شناخت بود که به زمان کوتاهي جهان انسانيت را درنورديد. آقاي قذافي خوب بود در غربي که به حقوق بشر مي نازند و حکومت مردم را افتخار خود مي دانند، به جاي طلا از علي(ع) مي گفتي که خليفه بود ولي در مسجدش و هنگام سخنراني اش مخالفان جسارت مي کردند و اوج اقتدار حاکميت در تحمل آنها نشان داده مي شد، از نبردهايش مي گفتي که آب بر دشمنان نمي بست، اسيران را نوازش مي کرد و ابتدا اقدام به جنگ نمي کرد. از پيامبر مي گفتي که خودي و غيرخودي برايش معنا نداشت مگر به تقوا و پرهيزکاري، مسلمان عجم تا مقام اهل بيتي پيش رفت و عرب گناهکار به عتاب و دورباش گرفتار شد.

آقاي قذافي ما به عنوان يک مسلمان چه کنيم که تو براي اسلام تبليغ نکني؟ بگويي اگر ديکتاتورم ربطي به اسلام ندارد و اگر صدايي از مخالفان در ليبي به گوش هيچ مسلماني نمي رسد نتيجه دوري از تعاليم پيامبر است. آقاي قذافي اصلاً وجود حاکمان خيالپردازي مثل تو چهره خوبي از کشورهاي مسلمان نمي سازد. بهترين لطف تو در حق اسلام اين است که خود را آن طور که هستي نشان دهي، آنچنان که اسلام تبرئه شود و فقط با معيار حاکميتي چون علي(ع) سنجيده شود.

حالا در برابر اقدام قذافي که رسانه ها به مهم ترين سوژه دست اندازي ديکتاتوران تبديلش کرده اند، چه مي شود کرد؟

عالمان روشن ضمير و آزاده و ساده زيست و عاقل ديني نه با سخن که با عمل پاسخي رسا و درخور براي اين سوژه سازي ها و اسلام ستيزي ها فراهم کرده و مي کنند؛ آنجا که رنج گرسنگان را برنمي تابند و در خير و خوبي پيشقدم مي شوند و مساعدت خود را به رنگ ريا نمي آلايند. آنجا که در خانه شان روي هر مظلومي و هر سائلي باز است و ثروت و قدرت اگر به احقاق حقي منجر نشود، نزدشان ارزش ندارد. اگر کساني چون قذافي بيشتر از دشمنان به اسلام جراحت مي زنند، مکتب پيامبر هزاران مسلمان واقعي عرضه داشته و مي دارد که چون ستار گان در تاريخ مي درخشند، چرا جاي دور برويم؟ دير نيست که در تاريخ خاطره شهيدان و عالمان ما و روشنفکران مسلمان ما نورافشاني کند و مردم داري و انسان نوازي شان چشم هاي جهانيان را خيره کند. امام موسي صدر، بهشتي، رجايي، مطهري، چمران، طالقاني، شريعتي، بازرگان، روح الله خاتمي، دستغيب و... مبلغ اسلام ناب بودند؛ اسلامي که تحجر و واپسگرايي و خرافه پرستي در آن جايي نداشت، اسلامي که در لبنان و آلمان و انگليس و ايتاليا و فرانسه و امريکا هم خوش درخشيد و جهانيان را به عدالت و آزادگي فراخواند، اسلامي که با اسلام قذافي ها فرسنگ ها فاصله دارد و براي همه دختران و پسران سفيد و سياه و زرد و سرخ پيام مهرباني و شفقت و مظلوم نوازي دارد.

در زمان پادشاهي منوچهر پيشدادي، در جنگي با توران، سپاهيان ايران به محاصره افراسياب درمي افتند. منوچهر پيشنهاد صلح مي دهد که تورانيان مي پذيرند. پس از گفت وگوهاي بسيار قرار بر آن مي شود که يک کماندار ايراني بر فراز البرز کوه تيري بيندازد و تير هر کجا فرود آمد مرز ايران و توران شود. آرش پهلوان ايراني داوطلب اين کار مي شود. بر فراز دماوند مي رود، تير را مي اندازد. تير از بامداد تا شامگاه حرکت مي کند و در کنار رود جيحون يا آمودريا بر درخت گردويي مي نشيند و آنجا مرز ايران و توران مي شود. پس از آن آرش که هستي اش را به پاي تير ريخته و جانش را در تير دميده، پيکرش پاره پاره شده و در خاک ايران پخش مي شود. و سياوش کسرايي در منظومه بلند خود به نام آرش کمانگير، به زيبايي از جانفشاني آرش در راه ميهن سخن گفته است که چند بيتي از آن را پايان بخش اين مطلب مي کنيم.

آري آري جان خود در تير کرد آرش/کار صدها صد هزاران تيغه شمشير کرد آرش

تير آرش را سواراني که مي راندند بر جيحون/به ديگر نيمروزي از پي آن روز نشسته بر تناور ساق گردويي فروديدند/و آنجا را از آن پس/مرز ايرانشهر و توران بازناميدند