گروه ترجمه،مينا شرفي؛ آنها به جرم قتل، تجاوز، قاچاق مواد مخدر يا سوءاستفاده از کودکان به زندان افتاده اند و بسياري از آنها HIV مثبت دارند و احتمالاً در همين زندان خواهند مرد. زنداني هاي زندان «گروئن پانت ماکزيمم سکيوريتي» در ايالت فري استيت آفريقاي جنوبي از خطرناک ترين جنايتکاران هستند. در اين زندان خشونت غوغا مي کند اما مسوولان اين زندان در اقدامي جالب توانسته اند اين زنداني هاي خشن را تا حدي آرام کنند. با کلاس هاي يوگايي که در اين زندان براي زنداني ها تدارک ديده شده اين جنايتکاران آرام تر از قبل شده و حتي ديدگاه مثبتي به زندگي خود پيدا کرده اند. آنسويا خوسال زنداني ها را براي تمرينات يوگا آماده مي کند. او از آنها مي خواهد با آرامش عمل دم و بازدم را انجام دهند. آنها چشم هايشان را بسته اند و به صداي آرام مربي خود گوش مي دهند. در چهره هاي اين جاني هاي خشن نوعي آرامش خاص به چشم مي خورد. آنسويا با تحکم خاصي مي گويد؛ «نبايد حتي لبخند بزنيد.» زنداني ها با لباس هاي نارنجي روشن خود چهارزانو نشسته و دست هاي خود را پشت سر قرار داده اند. برخي از آنها با جديت تمرينات خود را انجام مي دهند اما بعضي ديگر آن را شوخي گرفته اما آن طور که به نظر مي رسد يوگا در بين اين زندانيان محبوبيت خاصي دارد.

در يک برنامه هفت روزه آنها مسائل ابتدايي يوگا و تمرينات نفس کشيدن را آموختند و اکثر زنداني ها هم به خوبي اين دوره را پشت سر گذاشتند. سازمان «هنر زندگي» که مسوول اجراي اين برنامه براي زنداني هاست، اميدوار است آموزش هاي آنها باعث شود اين افراد به تنهايي در سلول هاي خود به انجام حرکات يوگا بپردازند. اين سازمان نمي تواند در هر هفته اين کلاس ها را براي زنداني ها برگزار کند اما زنداني هاي مشتاق و علاقه مند را مسوول آموزش به سايرين قرار داده است.ماکسول بوتلزي 24 ساله است و بايد بقيه عمرش را در زندان سپري کند. او دليل زندان افتادنش را معاشرت با افراد ناباب در دانشگاه مي داند. زماني که ساير دانشجويان مشغول مطالعه و تحصيل بودند او به دزدي مسلحانه روي آورد. او خيلي زود به يکي از اعضاي اصلي باند مخوفي که عضوش بود، تبديل شد. او و دوستانش زماني که قصد داشتند يک قايق حامل مواد مخدر را بربايند توسط نيروهاي پليس دستگير شدند. در حين اين عمليات ماکسول يک نفر را هم کشت.

او مي گويد؛ «خانواده ام از داشتن چنين فرزندي تاسف مي خورند.» او تنها دو سال از محکوميتش را پشت سر گذاشته. در کارت شناسايي زندان او قيد شده او تا آخر عمر در زندان خواهد بود و تنها در صورت عوض شدن راي دادگاه مي تواند زندگي در خارج از زندان را دوباره تجربه کند.

او مي گويد؛ «تمرينات يوگا باعث شده در کنترل عصبانيتم موفق شوم. يک روز که داشتم با تلفن صحبت مي کردم يک نفر اذيتم کرد. در حالت معمولي حتماً با او درگير مي شدم اما خودم را کنترل کردم و به آرامي به آن شخص گفتم؛ برادرم چه کاري مي توانم برايت انجام دهم؟ آن شب در سلولم احساس رضايت و خوشحالي مي کردم چرا که مي دانستم به بهترين شکل ممکن با آن جريان مواجه شده ام.»

خانم خوسال که مسوول آموزش يوگا به اين زنداني هاست، مدعي است در اين هفت روز شاهد تغييرات محسوسي در بين آنها بوده. او مي گويد؛ «در ابتدا زنداني ها نگاه خوبي به اين برنامه نداشتند. آنها فکر مي کردند ما مي خواهيم آداب و رسوم هندي را به آنها آموزش دهيم و مسخره مان مي کردند اما در نهايت با رضايت و لذت اين تمرينات را انجام دادند.» خانم خوسال مدعي است با تکنيک هاي يوگايي که او آموزش مي دهد زندانيان خواهند توانست احساسات شان را به خوبي کنترل کنند. او مي گويد؛ «زماني که عصبي هستيم به يک شيوه نفس مي کشيم اما زماني که ناراحت هستيم به شيوه يي ديگر نفس مي کشيم. اگر شما بتوانيد نفس کشيدن تان را کنترل کنيد آن گاه مي توانيد احساسات تان را هم به خوبي کنترل کنيد.»

البته زنداني ها تنها افرادي نبودند که به موفقيت اين برنامه شک داشتند. آنيتا هانکوم رئيس خدمات اجتماعي اين زندان مي گويد؛ «زماني که براي اولين بار طرح اين برنامه را شنيدم با خودم گفتم يوگا واقعاً چه کمکي مي تواند به ما بکند اما اکنون مي بينم که اين برنامه خيلي تاثيرگذار بوده است.»

اکنون سازمان زندان هاي آفريقاي جنوبي قصد دارد تمرين هاي يوگا را در زندان هاي ديگر اين کشور هم به اجرا درآورد. در بعضي از کشورها اجراي تمرينات يوگا در زندان ها پيش از اين اجرا شده بود و اثرات مثبت آن هم ديده شده بود اما با توجه به اينکه سيستم زنداني ها در آفريقاي جنوبي بسيار وحشيانه است، انتظار نمي رفت اين برنامه در زندان هاي اين کشور به موفقيت برسد. در زندان هاي آفريقاي جنوبي بسياري از زنداني ها براي محافظت از خود به باندهاي موجود در زندان مي پيوندند. اين باندها شعباتي در خارج از زندان هم دارند که بسياري از زنداني ها پس از آزاد شدن جذب اين گروه هاي جنايتکار شده و دوباره به اعمال خلاف خود رو مي آورند. حاميان اين طرح اميدوارند اين برنامه به زنداني هايي که آزاد مي شوند هم کمک کند. خانم خوسال مي گويد؛ ما مي توانيم تنها اميدوار باشيم که اين تکنيک ها آنقدر روي آنها تاثيرگذار باشد که ديدگاه آنها را به زندگي عوض کند و باعث شود پس از آزادي از زندان ديگر به اعمال خشونت بار روي نياورند.

منبع؛بي بي سي

نيوساينتيست؛ پزشکان دريافته اند که تجويز موسيقي مي تواند سلامتي قلب را بهبود بخشد و کلسترول خون را پايين بياورد. تحقيقات آنها نشان مي دهد اگر بيماري به مدت 30 دقيقه در روز به موسيقي مورد علاقه اش گوش دهد، تاثير آن بيشتر از آرامش رواني خواهد بود. تاثير فيزيکي اين عمل، انبساط و پاکسازي رگ هاي خوني است. پزشکان اين روش را روي تعدادي بيمار امريکايي انجام داده اند و در انگلستان نيز از اين روش استقبال شده است. موسيقي اين کار را با آزاد کردن اسيد نيتريک در جريان خون انجام مي دهد که از لخته شدن خون و توليد کلسترول مضر جلوگيري مي کند. اين يافته بخشي از پروژه تحقيقاتي تاثيرات موسيقي بر بدن انسان است. به عنوان مثال دانشمندان دريافتند گوش کردن به ترانه هاي گروه هاي راک حس مقاومت و پايداري را در انسان افزايش مي دهد در حالي که سمفوني هاي قرن 18 ميلادي باعث افزايش آرامش روحي مي شود.

تلگراف، زويا چراغي؛ بخاري پاک کن ها هميشه ظاهري مشابه دارند. دودگرفته، عضلاني، چابک، يک جورهايي رفتار خوب و کار تند و سريع را با هم دارند و با شهامت بخش هايي از منزل را تميز مي کنند که خود صاحبخانه جرات اش را ندارد. طبيعت رازگونه آنها حتي تشريفات را هم ناديده مي گيرد. آنها تحصيلکرده، پرورش يافته و قابل شمارش نيستند. انجمن ملي بخاري پاک کن هاي بريتانيا تعدادشان را 650 نفر تخمين زده که البته شامل کارکنان پاره وقت هم مي شود. اما صنف لوله پاک کن ها ادعا مي کند تعدادشان سه هزار نفر است.

شايد اداره آمار ملي در اين باره اطلاعات بهتري داشته باشد. اما به طور باورنکردني، آنها نتوانسته اند آمار دقيقي در بياورند، چون اين افراد هم در زمره ماموراني که خيابان ها را تميز مي کنند، قرار داده مي شوند. رها کردن اين قشر به حال خود کار چندان منصفانه يي نيست. از 1996 تاکنون بيش از 138 بخاري پاک کن بيچاره در اثر مسموميت مونواکسيد کربن جان خود را از دست داده اند، سازمان آتش نشاني متحمل 85 ميليون پوند ضرر شده (براي خاموش کردن 171 هزار لوله دودگرفته) و بسياري از اين افراد پيشه ور توانا مثل مک لناگان 38 ساله ناديده گرفته شده اند. از دهه 30 ميلادي خانواده او که در حقيقت اصليتي ادينبورگي دارند، با راه اندازي شرکت کوچکي به نام «آلد ريکي»، به کار پاک کردن، پوشاندن و تعمير دود کش ها و بخاري ها مشغول هستند. تعداد جاروکش ها و حرفه يي هايي که مي دانند چطور مي توان لوله هاي بخاري مارپيچ و دودکش هاي سنگي قرن هفدهم را تميز کرد، بسيار کم است در حالي که لوله پاک کن ها کارشان را بلدند.

سال ها قبل 14 نفر در «آلد ريکي» کار مي کردند، اما امروز با روي کار آمدن سيستم هاي مد روز گرمايشي اين تعداد به سه نفر کاهش يافته است؛ مک لناگان همسرش فيونا که کارهاي اداري را انجام مي دهد و برت بوآت 48 ساله. براي پاک کردن لوله هاي بخاري حداقل به دو نفر از اعضاي اين تيم ادينبورگي نياز است زيرا آپارتمان هاي قرون وسطايي اين شهر اغلب 14 طبقه هستند. بنابراين يکي بايد به عنوان «مرد دوده يي» يا به اصطلاح امروزي طنابدار، به وسيله ريسماني محکم برس پاک کننده اش را در مسير دودکش به پايين مي فرستد و همکارش که «پاييني» ناميده مي شود سنگيني طناب را کنترل مي کند. هزينه چنين سرويس هايي در قرن نوزدهم تنها چهار پني بود اما در حال حاضر براي استخدام مک لناگان(طنابدار) و بوآت (پاييني) 50 پوند(هفت پني قديم) پرداخت مي شود.

مک لناگان در حالي که مشغول پاک کردن توده زغال از روي ون قديمي اش است، مي گويد؛«مردم به بالا و پايين دودکش نگاه مي کنند و تنها 30 سانتي متر آن را مي بينند، اما نمي دانند در ميان لوله ها چه خبر است.» بوت در جواب اين سوال که آيا تا به حال چيز جالبي در لوله ها پيدا کرده مي گويد؛« عصبانيت و خشم. نيم متر پهنا نزديک بود مرا به کشتن بدهد.» مک لناگان بايد براي تميز کردن خانه يي سه طبقه که البته محيطي گرم و دلچسب دارد دست به کار شود. او تاکيد مي کند؛«مشکل کار سخت نيست بلکه اکثر اوقات خانه مشتري ها دردسر ساز مي شود.» سالن نشيمن مملو از ظروف شکستني، شيشه، پرده هاي نازک و مبلمان روشن که قابليت خوبي براي سياه و دوده يي شدن دارند، به خوبي سخنان مک لناگان را تصديق مي کند. او آماده است کارش را که به يويوبازي شبيه است، انجام دهد؛«هي...هي...هي.» صدايي است که در لوله مي پيچد. «هي... هي...هي» صداي ديگري است که جواب مي دهد. آنها اين کار را انجام مي دهند تا مطمئن شوند سمبه لوله را اشتباهاً به مسير دودکش ديگري نفرستاده اند. بعد از چند بار «هي» گفتن لوله درست شناسايي مي شود. مک لناگان برس مخصوص تميزکاري اش را که 5/2 کيلو وزن دارد با احتياط درون لوله مي فرستد و درهمان حال از سختي کار و خطرات احتمالي اش سخن مي گويد؛ «هميشه ريسک زيادي هست اما ما از آن لذت مي بريم. سقف هاي نمناک، خيس يا پوشيده از جلبک خطرناک ترين هستند. چند سال پيش در جنوب غربي ادينبورگ يک لوله پاک کن روي شيرواني ليز خورد و سقوط کرد. يکي ديگر زماني که دسته فلزي نردبانش با کابل برق تماس پيدا کرد دچار برق گرفتگي شد و مرد.» کم طاقتي خطرناک ترين دشمن آنها است. بدترين خاطره مک لناگان به زماني برمي گردد که پايه نردبانش را به يک ناودان پلاستيکي تکيه داده بود؛ «ناودان خم شد و نردبان از جا در رفت و من از ارتفاع 15 متري با سرعت زياد سقوط کردم.»«آلد ريکي» به تمام 1300 دودکش ادينبورگ وفادار است، درست مثل انگشت هاي بيرون مانده از آب مردي که در حال غرق شدن است. اگر زمانه سال ها قبل از اين، به جلو پيش نمي رفت آخرين وارث اين پيشه خانوادگي هم روزگار بهتري داشت و روياهايش را ميان لوله هاي دودگرفته دودکش ها جست وجو نمي کرد. با اين حال تنها بخاري پاک کن ها و سقف سازها هستند که هر روز اندازه مي گيرند بشر چه آسيب عظيمي را به محيط اطرافش وارد مي کند.او دستکش هايش را در مي آورد و با حالتي متفکرانه مي گويد؛ «بعضي وقت ها اتفاق افتاده که دوست ندارم به پايين بروم. مي شود اين بالا نشست و به ابرهاي بالاي رودخانه نگاه کرد. وقتي هوا رو به تاريکي مي رود، چراغ ها يک بار ديگر همه جا را روشن مي کنند.» با انگشت به سمت خياباني اشاره مي کند که هيبت هاي مبهم و گنگ انسان ها از پنجره محل کارشان پيدا است؛ «همه پشت کامپيوتر نشسته اند و به خرد شدن اعتبار مالي و قسط هايشان فکر مي کنند؛ بيشترشان نمي دانند بخاري پاک کن کيست.»

دويچه وله؛ نهادهاي مختلف آلماني طبق معمول هر سال در آخرين ماه سال ميلادي به سالي که در حال پايان گرفتن است، مي پردازند و بسته به مورد با توسل به آمار و ارقام به بررسي سالي که گذشت، مي نشينند. «بنياد مطالعه» نهادي است که دسامبر امسال نتيجه پژوهش هايش را در مورد مطالعه در آلمان منتشر کرده است. اين آمار از 2500 نفر بين سنين 14 تا 60 سال گرفته شده است. طبق اين آمار اوقات فراغت آلماني ها در روزهاي کاري پنج ساعت و پنج دقيقه بوده و در 48 درصد خانه ها يک کامپيوتر موجود است. 98 درصد مردم هر روز تلويزيون مي بينند و 88 درصد معتقدند ديدن تلويزيون اهميت دارد، 81 درصد روزنامه و 34 درصد کتاب مي خوانند و از اين عده 17 درصد خواننده ادبيات هستند.

ميانگين سني خوانندگان ادبيات 50 تا 60 سال به بالا است. 19 درصد خوانندگان ادبيات مرد هستند و 42 درصد زن. 8 درصد بين 21 تا 50 کتاب در سال مي خوانند و 3 درصد 50 کتاب و بيشتر. 57 درصد تا 50 کتاب در منزل دارند و 6 درصد بالاي 250 کتاب. 63 درصد مي گويند کتاب بايد هيجان داشته باشد تا آن را بخوانند. از کساني که در سال هاي قبل يک تا چهار کتاب در سال مي خواندند، در سال 2008 ردي نيست. اما در مقايسه با آمار مربوط به سال 1992 تا 2000 معلوم مي شود آمار سه درصدي کساني که به آنها کرم کتاب مي گويند، يعني کساني که بيش از پنجاه کتاب در سال مي خوانند، ثابت مانده است. همين مقايسه نشان مي دهد در همين هشت سال تعداد کتابخوان هاي معمولي، يعني کساني که بين 20 تا 50 کتاب در سال مي خوانند، از 31 درصد در سال 1992 به 25 درصد در سال 2000 رسيده بود. اين عده امسال 8 درصد از آمار را به خود اختصاص مي دهند. از هر جوان و بزرگسال آلماني يک نفر اصلاً کتاب نمي خواند.45 درصد 14 تا 19 ساله ها مي گويند وقتي بچه بودند هيچ وقت کتاب هديه نگرفته اند. آمار حاکي از آن است که خواندن روي مانيتور علت اين کاهش نيست. گرچه مطالعه از روي مانيتور وارد زندگي روزمره شده است، اما اکثريت مي گويند نمي خواهند از کتاب هاي چاپي صرف نظر کنند چون به آن اعتماد بيشتري دارند. 25 درصد معتقدند وقت شان را پاي کامپيوتر هدر مي دهند.

اما آنچه در بين اين آمار توجه متخصصان را بيشتر از همه به خود جلب کرده، تعداد کتابخوان هاي آلماني زبان خارجي تبار است. اين افراد شامل کساني مي شوند که يا خودشان يا پدر يا مادرشان در خارج از آلمان به دنيا آمده اند. نتيجه پژوهش هاي انجام گرفته نشان مي دهد 36 درصد خارجي هاي آلماني زبان يک يا چندين بار در هفته کتاب مي خوانند و 11 درصدشان روزانه کتاب مي خوانند. سهم آلماني ها 36 درصد است اما 8 درصدشان روزانه سراغ کتاب مي روند.